Klasik gitar dağarının en eski katmanı on altıncı yüzyıl İspanyol vihuela müziğine dayanır. Luis de Milán’ın 1536’da bastırdığı El Maestro bu dağarın ilk basılı kaynağıdır.
Vihuela gitara çok yakın bir çalgıydı; gövdesi yanları girintili ve düzdü, akordu üçüncü tel dışında bugünkü gitarla aynıydı. Lavta İspanya’da yaygınlaşmadı; lavta kaynakları İtalya, Fransa ve İngiltere dağarından gelir ve orada teller çift sıralıydı.
Uyarlamada üçüncü tel yarım ses pes alınır ve vihuela düzeni birebir elde edilir. Lavta uyarlamalarında aynı düzen yaklaşık kalır.
Rönesans dağarında dans biçimleri ve çeşitleme dizileri öne çıkar. Yapı sadedir.
Çok sesli doku ince ve saydamdır; katmanlar açıkça ayrışmalıdır. Denge belirleyicidir.
Süslemeler dönem kaynaklarına göre eklenir ve icracıya bir pay bırakılır. Kaynaklar incelenir. Süsleme sıklığı esere göre değişir.
Tempo ölçülü tutulur ve aşırı esneklik dönem anlayışına aykırı düşer. Ölçü korunur.
Vibrato seyrek ve süsleme olarak kullanılır. Sürekli vibrato dönem dışına taşar.
Ton rengi olarak ses deliği üzeri bölge tercih edilir ve saydamlık korunur. Renk sade tutulur.
Bu dağar başlangıç ve orta düzey kursiyerler için elverişlidir. Teknik istekler ölçülüdür. Dağar geniş ve erişilebilirdir.
Derslerimizde Rönesans dağarı erken kurlarda programa alınır ve üslup anlatılır.